Niels van Gorp

“Zodra je iets uitspreekt, verander je de werkelijkheid”

Coach Niels van Gorp over muziek als verbinding, mantra’s en de weg naar je eigen stem.

Niels van Gorp is een denker én voeler. Met een achtergrond in Technische Bedrijfskunde en ervaring als strategisch adviseur én coach beweegt hij soepel tussen analyse en intuïtie. Wat hem drijft, is energie, verbinding en groei in zijn werk én in muziek. Muziek is de rode draad in zijn leven: van cassettebandjes en alternatieve rock tot mantra’s en persoonlijke ontwikkeling met muziek en stem(bevrijding).

In dit interview vertelt hij hoe muziek zijn gezin structuur en verbinding geeft, hoe hij via mantra’s en stembevrijding dichter bij zichzelf kwam, en waarom het uitspreken van wat je voelt de werkelijkheid kan veranderen.

Wie ben jij en hoe speelt muziek een rol in jouw leven en werk?

Ik ben Niels, woon in Ede met mijn partner en vijf kinderen. Mijn pad is veelzijdig: van Technische Bedrijfskunde en festivalorganisatie tot interieurbouw en strategisch advies. Nu werk ik bij een zorgverzekeraar én coach ik mensen in hun persoonlijke en professionele groei. Energie en variatie zijn mijn drijfveren: ik combineer denken met doen, analyse met creativiteit. Die mix houdt me scherp en geeft me plezier.

Muziek is een rode draad in mijn leven. Als kind nam ik cassettebandjes op van de radio; later ontdekte ik alternatieve rock en speelde ik gitaar in bandjes. We experimenteerden met eigen muziek en wonnen een lokaal festival. Muziek hielp me herinneringen vast te leggen en gaf me een manier om mezelf te uiten en zal altijd een grote en verrijkende rol in mijn leven blijven spelen.

Hoe is jouw liefde voor muziek ontstaan?

Muziek speelde bij mij thuis wel een rol, maar niet op een heel actieve manier. Ik ben opgegroeid met Dire Straits, Phil Collins en jaren-tachtig-rock van mijn vaders kant; in de auto luisterden we cassettebandjes met Fleetwood Mac, en mijn moeder was meer van The Doors en Jimi Hendrix. Muziek is voor mij altijd verbonden geweest met herinneringen. Ik weet nog precies wat ik luisterde toen we naar een museum gingen of op vakantie naar Frankrijk reden. Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een cassettespeler met radio, en vanaf dat moment zat ik elke zaterdag klaar om de Top 40 op te nemen: play en record indrukken, en hopen dat de dj er niet doorheen praatte.

Ik begon met gitaar, misschien omdat je die overal mee naartoe kunt nemen en jezelf kunt begeleiden. Rond mijn vijftiende werd ik echt beïnvloed door de alternatieve muziek van die tijd: The Offspring was populair, en ik was gek op Deftones en Korn. In mijn eerste bandje speelden we onder andere nummers van Deftones; we repeteerden een jaar en traden één keer op op school, maar het was fantastisch. Op een gegeven moment wilde ik niet alleen covers spelen, maar ook zelf liedjes maken, eerst met een band, later experimenteler, met viool en met drumloops. Ik speelde met een zangeres, Maartje van de Wetering – je kent haar misschien van Flikken Rotterdam – met wie ik een prijs won op een lokaal festival. Op mijn zestiende ging ik voor het eerst naar Lowlands, en sindsdien heeft muziek altijd een grote rol gespeeld.

Hoe speelt muziek vandaag de dag een rol in jouw gezin?

Muziek is mijn constante metgezel; onderweg draag ik altijd mijn koptelefoon, en thuis vormt het een verbindend ritueel binnen ons gezin. Met de kinderen zingen we veel en we hebben zelfs onze eigen liedjes bedacht om de dag doorheen te weven. Mijn partner heeft een aantal teksten geschreven die we dagelijks zingen; zo beginnen we de ochtend met een liedje over de dagen van de week. Voor onze jongste, die nu drie is, helpt dat om tijd te begrijpen, en voor onze zoon van negen, die het syndroom van Down heeft, om structuur te ervaren. Ook kleine rituelen omlijsten we met muziek: een kaars aansteken, of de dag afsluiten met “De dag is alweer voorbij, de maan die komt zo en de zon gaat onder; wij gaan nu naar bed”. Deze liedjes geven duidelijkheid en verbinding. Iedereen mag meedoen, iedereen kan zingen. Dat vind ik zo mooi aan muziek, het is toegankelijk voor iedereen.

Een jaar geleden ontdekte ik de muziek van Jacob Collier, en ik ben naar zijn concert in AFAS Live geweest. Wat me zó raakt, is hoe hij zijn publiek altijd laat meezingen. Dat verbindende aspect kende ik al van de mantra’s die ik met mijn partner zing. Voor het slapengaan zingen we vaak nog even samen: elkaars favoriete liedje, of iets wat past bij het seizoen. Canon zingen we gewoon voor de lol, en soms pakken we er instrumenten bij; de percussie ligt altijd klaar, en mijn gitaar komt er ook regelmatig bij. Dan verandert de woonkamer zomaar in een klein concert. Mijn partner bewaakt de harmonie, ik breng de energie. Zo maken we samen muziek die verbindt.

Hoe heb jij mantra’s ontdekt, en welke rol spelen ze?

Voor mij staat ontdekken centraal: niet dingen uitsluiten, maar openstaan voor nieuwe ervaringen. Mijn partner Marlies had met een vriendin een jongerenorganisatie ontdekt, Eigenwijze, waarmee ze stilteretraïtes van vijf dagen organiseerden in Samaya in Werkhoven. Op een gegeven moment ging ik mee, en daar maakte ik voor het eerst kennis met mantra zingen. In het begin wist ik niet goed wat ik ervan moest vinden; mijn ouders hadden zich bewust losgemaakt van de katholieke kerk, ik ben niet gedoopt, en ik had al snel een associatie met dogmatiek. Maar toen ik het ervoer, voelde ik iets anders: mantra’s hebben een verdiepende werking, door de herhaling, het ritme, en doordat je niet altijd weet waar een tekst over gaat maar het wel kunt vóélen. Wat me ook trof, was het gezamenlijke: iedereen kan meedoen, en dat verbindende gevoel was sterk.

Sinds die eerste ervaring is mantra zingen altijd op de achtergrond aanwezig gebleven. Mijn partner en ik gebruiken ze nog steeds; één van mijn kinderen vindt het fijn om voor het slapengaan een bepaalde mantra te zingen. Één in het bijzonder zingen we vaak: ‘Ide were were. Ik heb ooit uitgezocht wat het betekent, maar uiteindelijk draait het om steeds opnieuw beginnen, om de cycli van het leven. Dat vind ik een mooie manier om de dag af te sluiten. Een enorme inspiratiebron is de mantra ‘Aad Guray Nameh; dat was het nummer dat ik voor mijn partner zong bij de geboorte van ons overleden kindje, en later door duizenden mensen voor ons in een zaal. De betekenis: ik buig voor het leven. Daar kunnen we veel van leren; minder barsten, meer buigen. Minder verzet, meer overgave. Als we iets vaker zouden buigen voor wat het leven ons brengt, en voor elkaar, zou de wereld een fijnere plek zijn. Mantra’s zijn voor mij dus een instrument geworden: ik gebruik ze niet om op te dansen, maar in bepaalde situaties geven ze houvast, rust en focus.

Hoe kwam je met stembevrijding in aanraking?

Mijn kennismaking begon vanuit nieuwsgierigheid, maar kreeg echt vorm tijdens mijn opleiding bij ITIP, het Instituut voor Toegepaste Integrale Psychologie. Tien jaar geleden werkte ik in de zomer op een theaterlandgoed in Frankrijk. De eigenaars hadden allemaal ITIP op hun cv staan, en ik merkte dat er iets bijzonders was aan de manier waarop zij met elkaar spraken: open, diepgaand, echt in verbinding. Dat intrigeerde me. ITIP werkt zonder vaste methode (een methode-loze methode) en put uit allerlei stromingen, van systemisch werk tot boeddhistische inzichten, dromenanalyse van Freud en karakterstructuren van Lowen. Alles draait om ervaring en intuïtie.

Ik volgde eerst een persoonlijk traject, daarna de driejarige kernopleiding, waarin je jezelf onderzoekt: wie ben ik, in relatie tot mezelf, de ander en de wereld? Vanuit die zoektocht kwam ik in aanraking met stembevrijding: een manier om via je stem dichter bij je gevoel te komen. Tijdens de opleiding werd er geschreeuwd, gezongen, gewerkt met energie en expressie. Soms werd je gevraagd: als je contact maakt met je hart, welke klank hoort daarbij? En dan ga je zoeken. Ik ontdekte dat ik eigenlijk een hele lage stem heb, die ik nauwelijks gebruik; mijn spreekstem zit meestal hoger. Maar als ik mijn keel en hart openzet, komt er een heel andere klank uit, en dat voel je in je hele lijf. Ik heb het later ook begeleid tijdens stilteretraïtes; het moment waarop iemand écht contact maakt met zijn binnenste, alleen al door een klank, is ongelofelijk krachtig.

Waarom voelde je de behoefte om je hierin te verdiepen?

Achteraf gezien denk ik dat ik altijd snel ben geweest in mijn hoofd. Ik had een scherp oordeel en werd vooral gewaardeerd om wat ik intellectueel kon. Thuis haalde ik goede cijfers, en mijn ouders kwamen zeker kijken bij mijn theateruitspattingen, maar het was niet zo dat iemand ooit zei: misschien moet jij eens de Kleinkunstacademie doen, dat zou goed bij je passen.

Daarom miste ik op een bepaalde manier echte verbinding, van hart tot hart. Ik had sociale contacten, was verbaal sterk en kon makkelijk met mensen omgaan, maar diep van binnen voelde ik dat er iets ontbrak. ITIP bracht me daar stap voor stap dichterbij. Eerst begon het met contact maken met mezelf: wie ben ik eigenlijk, zonder dat mijn hoofd overal overheen walst? Daarna werd de volgende laag blootgelegd: hoe verbind ik me met anderen?

Hoe dragen muziek en stem bij aan persoonlijke ontwikkeling?

Het gaat voor mij niet alleen over stemgebruik, maar ook over hoe je jezelf neerzet. Ik besefte dat ik in veel situaties toonaangevend ben; een mooie term, want muziek en taal raken elkaar hier letterlijk. Vorig jaar ben ik gaan drummen, iets wat ik al heel lang wilde. En wat me opviel: een drummer is niet toonaangevend, maar wel bepalend. Hij bepaalt het ritme, de energie, het gevoel. Dat is een totaal andere rol dan ik gewend was. Terwijl ik dit vertel, hoor ik mijn eigen stem al naar beneden zakken. En ik voel dat ik daar nog iets te doen heb: niet alleen mijn hoofd en energie gebruiken, maar ook die diepe laag in mezelf laten spreken.

Wat heb je meegenomen uit deze ervaring?

Wat ik heb geleerd, en wat ik anderen ook gun, is het besef dat we als mens compleet zijn. Alles wat we nodig hebben, hebben we al in ons,  alleen zetten we niet alles in. Soms omdat we ergens op zijn afgerekend, soms omdat we op een ander vlak juist succes hebben gehad. Bij mij is dat het toonaangevende: dat werd gewaardeerd, daar werd ik voor gevraagd, dus heb ik dat meer ontwikkeld. Maar daarmee verdwijnt een ander stuk naar de achtergrond. Wat persoonlijke ontwikkeling, waaronder werken met mijn stem, mij heeft laten ervaren, is dat er altijd iets in jezelf te ontdekken valt. Niet door te denken, maar door te voelen. En dat is een ander soort weten dan uit een boek, iets wat je alleen zelf kunt ervaren.

Wat betekent geluid en uitspreken voor jou?

Voor mij is geluid, en vooral het uitspreken van dingen, een krachtig middel. Op het moment dat je iets uitspreekt, verander je de werkelijkheid: het gaat van een gedachte in je hoofd naar iets dat daadwerkelijk in de wereld bestaat. Zodra je iets hardop zegt, is de situatie onherroepelijk anders. Natuurlijk kun je terugkomen op je woorden, maar de dynamiek is veranderd. Je hebt iets in gang gezet.

Ik weet zeker dat sommige dingen nooit waren gebeurd als ik ze niet had uitgesproken. Mijn partner en ik hadden een doodgeboorte meegemaakt, gevolgd door een miskraam, en we dachten allebei dat de ander geen kinderen meer wilde. We bleven stil, gevangen in onze eigen aannames. Maar diep van binnen voelde ik nog steeds een verlangen, en de enige manier om dat bespreekbaar te maken, was door het uit te spreken. Dat was spannend, want je weet nooit hoe de ander zal reageren. Dat is waarom we ons zo vaak niet uitspreken: uit angst voor afwijzing, of omdat we ooit geleerd hebben dat het veiliger is om stil te blijven. Onuitgesproken dingen kosten energie en blijven hangen. In coaching zie ik vaak dat mensen diep van binnen al weten wat ze willen, maar het nog niet durven erkennen. In werkcontexten draait het vaak om logica, terwijl sommige waarheden alleen voelbaar zijn. Daarom is het zo belangrijk om ook contact te maken met je lichaam, niet alleen met je hoofd.

Hoe breng je mensen terug in hun lijf?

Ik gebruik vaak aardingsoefeningen, soms om energie los te maken, soms om juist te vertragen. Een simpele oefening die ik vaak gebruik gaat zo:

• Zet je voeten op schouderbreedte, tenen recht vooruit.
• Buig je knieën licht en breng je armen naar voren.
• Zak langzaam tot je spanning voelt in je bovenbenen.
• Blijf ademen tot je begint te trillen van de inspanning.
• Kom rustig overeind en hang daarna ontspannen voorover.

Zo voelen mensen direct het verschil: ze staan steviger, ademen dieper en zijn meer in contact met hun lijf. Geluid helpt je verbinden met jezelf, maar niet iedereen is daar meteen klaar voor, dus ik stem af op wat iemand aankan. Kleine stappen zijn soms krachtiger dan grote sprongen, zolang je maar voelt in plaats van alleen denkt. Daar vindt echte verandering plaats.

Wat is jouw belangrijkste tip voor meer verbinding met jezelf?

Ik coach alleen mensen die zelf de behoefte voelen om dichter bij zichzelf te komen. Er zijn talloze manieren – lichaamswerk, muziek, meditatie – en het gaat er niet om wát je doet, maar dat je voelt wat jou raakt. Voed wat er wél is, in plaats van te focussen op wat ontbreekt. Een paar dingen die ik anderen meegeef:

Begin simpel en wees mild voor jezelf. Veel mensen stoppen omdat ze iets maar één keer proberen en meteen resultaat verwachten. Net als kinderen is het essentieel om gewoon te dóen. Probeer verschillende paden en stop niet bij één poging, verandering kost tijd.

Volg wat jou raakt. Jouw intuïtie fluistert wat belangrijk is. Noem het God, noem het inspiratie, noem het onderbuikgevoel, het maakt niet uit. Durf nieuwsgierig te zijn, en als het klopt, blijf er dan in meegaan.

Gebruik angst als kompas. Angst is niet misleidend, maar wijst juist de richting waar groei ligt. Er is een grens, maar als iets spannend voelt, zit daar vaak een ontdekkingskans. Ikzelf leer nu superstition-drummen, een compleet nieuw terrein, maar juist daar gaat het om.

Laat je inspireren door mantra’s. Een bijzonder voorbeeld is voor mij ‘Aad guray nameh”: ik buig voor het leven. Minder barsten, meer buigen, minder verzet, meer overgave.

Welk nummer zou je willen delen?

Een mantra die voor mij grote betekenis heeft, is ‘Aad Guray Nameh”. Dat zongen we bij de geboorte van ons overleden kindje, en later door duizenden mensen voor ons in een zaal. De betekenis – ik buig voor het leven – draag ik nog elke dag met me mee.

Ga naar Spotify voor de playlist Muziektips 

Meer informatie:

Linkedin: https://www.linkedin.com/in/niels-van-gorp-83130725/