Ieke Rovers

 “Ik wil mezelf elke dag in de spiegel kunnen aankijken”

Ieke was van jongs af aan opvallend open en puur, iets wat lange tijd voelde als een last. Tijdens de coronaperiode kwam alles tot een breekpunt, en juist daar begon haar weg terug: via stilte, zelfonderzoek en het schrijven van muziek vond ze een manier om in harmonie met zichzelf te leven.

In dit interview vertelt ze openhartig over haar weg van de zorg naar het conservatorium, over opnieuw opbouwen, en over hoe klank, schrijven en kleine dagelijkse rituelen haar kompas werden.

Wil je jezelf even voorstellen?

Ik ben Ieke Rovers, moeder van drie kinderen, en ik hoop vooral ook een liefdevolle partner te zijn. Dat vind ik eigenlijk het belangrijkst. Ik ben opgeleid als muziektherapeut en muzikant en gebruik muziek vooral om te verbinden. Verder heb ik er even over nagedacht. Over hoe ik mezelf zie… en het enige wat ik nu met zekerheid kan zeggen, is: ik ben wie ik vandaag ben. Niet wie ik gisteren was, niet wie ik morgen zal zijn. Ik streef ernaar om elke dag echt mezelf te zijn, helemaal zoals ik op dat moment ben. Ik wil mezelf ’s ochtends in de spiegel kunnen aankijken en zien dat wat er uit me straalt en door me heen gaat, klopt met wie ik ben.

Wanneer voelde je voor het eerst dat die puurheid je kracht was?

Dat voelde ik vooral op de heftige momenten in mijn leven, toen mijn vader stierf, toen mijn moeder ziek was. Dan wist ik dingen zeker zonder dat ze zeker wáren. Ik voelde intuïtief wat ik moest doen. Bij mezelf blijven om me in de spiegel aan te kunnen aankijken. Sinds mijn vader jong is gestorven, heb ik ook altijd het gevoel gehad: het leven gaat zoals het gaat, en het enige wat ik kan doen is zorgen dat het hier en nu klopt.

Hoe ben je in de muziek terechtgekomen?

Ik had eerst een opleiding in de zorg gedaan; ik was activiteitenbegeleider. Maar in mijn vrije tijd was ik al veel met muziek bezig. Ik overwoog psychologie of muziektherapie, want ik was altijd gefascineerd door processen en gedrag van mensen. Uiteindelijk kwam ik op muziektherapie uit, een intensieve studie waarin je met muziek mensen kunt raken en verbinden.

Bij muziektherapie ging het bij elke noot om wat je daarbij voelde, en daar was ik op den duur wel een beetje klaar mee. Op het conservatorium werd ik afgerekend op wat ik leverde, en dat vond ik juist fijn. Ik was een wat oudere student, want ik had al mbo en hbo gedaan. Het conservatorium voelde als één grote snoepwinkel. Ik hield van algemene muziekleer, van die oefeningen, intervallen herkennen, drieklanken horen, dictees, liedjes zingen op notennamen. Ik ging er helemaal in op.

Hoe verliep je loopbaan na je afstuderen?

Mijn vader is tijdens mijn conservatoriumtijd onverwacht gestorven, in 2001. Ik was net uit huis. Ik studeerde af in 2004 en werkte daarnaast al twee dagen in de week met dementerende ouderen. Daarna ben ik in de zorg blijven werken en ging daarnaast saxofoonles geven bij de harmonie en op de muziekschool. In 2006 stopte ik met de zorg en werkte ik volledig op de muziekschool, meestal in de middagen en avonden. Met kleine kinderen thuis was dat goed te combineren. In 2015 ben ik voor mezelf begonnen. Op de muziekschool had ik mooie kansen gekregen en leuke cursussen mogen ontwikkelen, maar ik voelde dat de energie die ik erin stak er niet uit kwam, en dat ik er niet zelf de vruchten van plukte.

Hoe was het om die stap te zetten?

Spannend. In september zei ik mijn baan op en binnen een maand was ik weg. Ik dacht: ik zie het wel. Er gebeurden daar dingen die voor mij niet eerlijk voelden, en daar haak ik op af. Dat systeem paste niet meer, en wat er dan wél zou komen, zou ik wel zien. Dat heb ik altijd gehad in het leven, ook met andere bezigheden…vriendschappen: als iets niet klopt, dan is het ook klaar. Vroeger had ik daar last van, nu vind ik het prima.

Corona werd voor jou een kantelpunt. Wat gebeurde er?

Heel even voelde ik angst, maar dat was nog geen maand. Toen sloeg het om en ik dacht: nu staan we eindelijk met z’n allen stil, hier heb ik lang op gewacht! Vanuit het niets ontstonden mooie dingen: zorg voor elkaar, liefde voor elkaar. Dat had ik in de maatschappij lang gemist. Maar mijn gevoel ging zo in tegen dat wat iedereen om me heen voelde, dat ik dacht: dit mag ik niet vinden, de hele wereld vindt me gek. Alles wat ik voelde, mocht er eigenlijk niet zijn. En zo kwam ik alleen te staan.

Dat was echt mijn dieptepunt. Ik dacht dat ik alles zou kwijtraken. Mijn gevoel ging zo tegen het collectieve gevoel in, dat het voelde alsof ik er niet meer mocht zijn. Mijn intuïtie was zo sterk dat ik die niet kon negeren, ook al probeerde iedereen me ervan af te trekken. Ik had eigenlijk geen keus meer. Moest bij mijn eigen gevoel blijven, om mezelf niet te verliezen.

Hoe begon je te schrijven?

Ik ben gaan schrijven om helderheid in mijn eigen hoofd te krijgen: wat gebeurt er nou, wat is van mij en wat is van de ander? Als ik toen niet was gaan schrijven, was er waarschijnlijk veel niet ontstaan. Door een tekst te schrijven én die muzikaal te begeleiden, kon ik mijn gevoel echt aanraken en doorleven. Het was letterlijk een manier om mezelf in harmonie te brengen om het in de juiste toon te krijgen.

Wat doet zo’n nummer met je?

Ik heb de afgelopen vijf jaar zo’n vijftien liedjes geschreven, en elke keer is het een ander proces. In het begin schreef ik alleen voor mezelf, om mezelf op de rit te krijgen, want ik verdween in alles om me heen en wilde tot mijn eigen kern komen. Soms gaat een lied over mijn bestaansrecht, soms over verlangen naar iets anders dan wat er is. Als ik ergens letterlijk op vastloop, schrijf ik erover, krijgt het een vorm en vindt het zijn weg. Pas na een paar jaar ontdekte ik dat het ook bij anderen resoneerde. Toen dacht ik: dan ga ik ze uitbrengen. Ik vraag me soms af hoe ik dingen geschreven heb, het zijn echt cadeautjes die door me heen gaan. Als je tegen me zegt “schrijf nu”, dan lukt het niet.

Je bent ook mantra’s gaan zingen. Hoe kwam dat?

Na de coronatijd was ik zo wars van het gebrek aan verbinding dat ik dacht: dan ga ik me maar via muziek verbinden. Ik ging elke maand voorstellingen spelen, en steeds kwam er iets nieuws bij: een tekst, een gedicht, een lied.

Na een maand of vier viel me op dat ik in die hele voorstelling geen saxofoon speelde, terwijl ik eigenlijk saxofonist ben. Piano en gitaar deed ik intuïtief, maar op mijn sax – mijn echte instrument – durfde ik niet zomaar iets te doen, omdat mensen – en vooral ikzelf- , daar veel van verwachten. Daar zat een dikke sticker op: “dit kan ze goed”. Dan schiet ik in de stress, heb ik het gevoel dat ik een product moet leveren in plaats van dat ik het gewoon kan laten stromen. Dat is ook de reden dat ik nooit één zangles heb genomen, want dan ga ik erover nadenken. Ik heb het ooit eens in een voorstelling benoemd, er een thema van gemaakt. Toen speelde ik de meest simpele saxofoonimprovisatie die ik ooit gespeeld heb, maar die kwam recht uit mijn hart. Juist dat raakte mensen het meest.

Wat veranderde er concreet na dat kantelpunt?

Op dat moment overkwam alles me; er waren dingen in de wereld waar ik dacht geen invloed op te hebben. Daar is een proces door op gang gekomen waardoor ik nu altijd voel dat ik een keuze heb, wat me ook overkomt. Ik ben op zoek gegaan naar tools om bij mezelf te blijven. Ik heb cursussen gevolgd, ben met klankschalen gaan werken, maar het schrijven en het zelf musiceren vanuit gevoel, in plaats van vanuit alles wat ik geleerd heb, zijn het belangrijkst geweest. Vroeger zei ik: ik ben zó gevoelig en open, daar heb ik last van. Nu kan ik het kanaliseren. Ik voel: dit is voor mij, dit gaat door me heen, en dan kan ik het vormgeven.

Je zegt dat je dicht bij jezelf blijft via de stilte. Wat betekent dat?

Stilte betekent voor mij dat ik me even afzonder en gewoon probeer te voelen en te observeren wat er door me heen gaat, zonder oordeel of verwachting. Dat lukt niet altijd op het moment dat je het zou willen, maar je kunt er wel een gewoonte van maken. In het begin vond ik het heel lastig om zomaar te zitten zonder prikkels, gewoon met mezelf. Toch ben ik het structureel gaan doen. Ik heb in het begin veel gemediteerd om “brandjes te blussen”: als ik het te druk had, ging ik even zitten om mezelf in harmonie te brengen. Ook heel kleine oefeningen, vijf keer per dag een minuutje mijn adem volgen, zoals bij mindfulness.

Heb je vaste rituelen?

Ik word ’s ochtends wakker en het eerste wat ik doe is rechtop gaan zitten en even voelen of ik in balans ben. Ik vraag om hulp en ik gebruik zelfgemaakte teksten en affirmaties om de dag in een goede energie te beginnen. ’s Avonds, voor ik ga slapen, doe ik dat ook, zoek in mijn dankbaarheid.

Eén van mijn ochtendteksten is bijvoorbeeld:

“Vandaag maak ik een liefdevolle afspraak met mezelf. Vandaag laat ik me enkel voeden met liefde. Ik adem alleen maar pure en zuivere lucht en energie in en uit. Ik sluit me niet af, maar blijf met een open hart naar mezelf en de ander. Wel met waardigheid. Ik mag even stil zijn om te voelen wie of wat mijn aandacht vandaag verdient, zodat ik in mijn kracht blijf en niet al mijn energie weggeef uit liefde voor de hele wereld. Ik mag stilstaan en aanschouwen. Er is genoeg. Ik ben genoeg. En vandaag hoef ik er alleen maar te zijn.”

Ik word daar heel blij van. Het is een cadeautje dat ik mezelf geef, en een reminder dat ik er zelf voor kan kiezen in welke energie ik ga staan.

Check je de hele dag bij jezelf in?

Eigenlijk wel. Als ik dat niet doe, raak ik een beetje van mezelf verwijderd. Vroeger dacht ik: als je goed voor jezelf zorgt, doe je anderen tekort. Nu weet ik dat het juist andersom is. Vroeger zou ik denken: mediteren terwijl je kinderen thuis zijn, dat doe je maar in je eigen tijd. Maar als ik zelf niet lekker in mijn vel zit, werkt dat overal op door en reageer ik bijvoorbeeld geïrriteerd op mijn kinderen. Het is allemaal met elkaar verweven. Als ik in balans ben, wordt het een harmonisch geheel.

Mijn man spreekt inmiddels ook zulke teksten uit, als een soort affirmaties voor zichzelf. We hebben allebei ervaren dat iets een andere energie krijgt als je het er gewoon mag laten zijn, en dat het zich dan ook makkelijker oplost. Een van mijn kinderen zei eens: “Ik vertrouw erop dat jij dingen uit liefde doet, en dan zal het kloppen.” Dat vind ik prachtig.

Waar moet iemand beginnen die dichter bij zichzelf wil komen?

Voor mijn gevoel is het de combinatie van twee dingen: enerzijds niet wegkijken en aanpakken, anderzijds compassie en zelfliefde.

Aanpakken betekent: als iets niet bij je past, moet je er een actie op zetten. Dat doet pijn, je verliest soms mensen, maar als je iets anders wilt dan wat je nu hebt, moet je zelf iets anders gaan doen. Niemand gaat het voor je doen. Dat vraagt lef: in de spiegel durven kijken en eerlijk zeggen wat je wilt veranderen. En anderzijds: elke dag tegen jezelf zeggen dat je het goed doet, dat je een mens bent die fouten maakt, en dat je jezelf en de ander vergeeft. In liefde kijken naar jezelf en naar de ander, maar wel je eigen ding doen.

Je hebt niet altijd invloed op wat er om je heen gebeurt, maar wel op wat het in je hoofd en je lijf doet, en in hoeverre het je beïnvloedt. Jouw wereld bevind zich in jou. Dat gun ik iedereen.

Wat is je belangrijkste boodschap?

Dat je je eigen leven op de een of andere manier kunt verlichten.

Laatst had ik een mindere dag, moest ik huilen, en ik dacht meteen: ach, dat is lang geleden. Ik geniet doorgaans zo van het leven. In dankbaarheid kantelt het meteen weer. Alle antwoorden zitten in jezelf. Anderen zijn niet verantwoordelijk voor jouw geluk. Durf de stickers eraf te trekken, durf het hier en nu te voelen en je af te vragen: wat wil ik nu echt vandaag, en wat kan ik hier zelf aan doen?

Je leeft alleen maar nu. De meeste zorgen gaan over morgen, en de meeste spijt en schuld over wat geweest is. Het geluk zit alleen maar in het nu. Dat besef gun ik iedereen.

Welke nummers zou je willen delen met de lezer?

Van mijn eigen liedjes is ‘Inner Voice’ wel een hele belangrijke.  Een krachtige song. Ik heb het geschreven vlak voor mijn dieptepunt, en het was eigenlijk alles wat ik wilde zijn maar nog niet wás. Ik wilde zo ontzettend graag naar mijn innerlijke stem luisteren en het goede zien, maar het kwam echt uit mijn tenen. En op een of andere manier is dat juist mijn meest beluisterde nummer op Spotify geworden, over het belopen van je eigen route. Dat wilde ik tegen mezelf zingen: loop je eigen route, focus je op het positieve, er is overal licht. Luister naar je innerlijke stem.

En dan ‘Klein Liedje’. Dat is voor mij heel belangrijk geweest, omdat ik daarvoor een fysiek probleem had dat steeds groter werd. Ik was mezelf kwijt, en er kon gewoon niets meer door me heen stromen. In dat lied zong ik dat ik echt probeerde mijn route te gaan, maar bij God niet wist hóe. Later ontdekte ik de link met mijn fysieke problemen. Dat was een enorme eyeopener: hoe je eigen lichaam een weerspiegeling is van dat wat er innerlijk met je gebeurt. Het lied bracht me een soort heling, eigenlijk.

Ga naar Spotify voor de playlist Muziektips

Meer informatie:

Website: https://www.roversmuziek.nl/

Ga hier naar de nummers van Ieke Rovers op Spotify